در سال‌های اخیر، مشکل چاقی در جهان به طور فزاینده‌ای جدی شده است.

در سال‌های اخیر، مشکل چاقی جهانی به طور فزاینده‌ای وخیم‌تر شده است. طبق «اطلس چاقی جهانی ۲۰۲۵» که توسط فدراسیون جهانی چاقی منتشر شده است، انتظار می‌رود تعداد کل بزرگسالان چاق در سراسر جهان از ۵۲۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۰ به ۱.۱۳ میلیارد نفر در سال ۲۰۳۰ افزایش یابد که افزایشی بیش از ۱۱۵ درصد را نشان می‌دهد. در این زمینه، تعداد فزاینده‌ای از مصرف‌کنندگان به دنبال مواد طبیعی هستند که می‌توانند به جلوگیری از چاقی کمک کنند. در ژوئن امسال، مطالعه‌ای که در مجله «npj science of food» منتشر شد، نشان داد که کورکومین با مهار آزادسازی پلی‌پپتیدهای مهارکننده معده (GIP) ناشی از آسیب هیپوکسیک روده، تجمع چربی احشایی را در موش‌های MASH کاهش می‌دهد. این کشف نه تنها ایده‌های جدیدی برای ضد چاقی ارائه می‌دهد، بلکه بازار کاربرد کورکومین را نیز گسترش می‌دهد.

کورکومین چگونه تجمع چربی احشایی را مهار می‌کند؟ تجمع چربی احشایی به تجمع غیرطبیعی یا بیش از حد چربی اشاره دارد. رژیم‌های غذایی پرکربوهیدرات، پرچرب و عدم ورزش همگی می‌توانند منجر به عدم تعادل انرژی شوند و در نتیجه باعث چربی احشایی بیش از حد شوند. دستگاه گوارش ناحیه کلیدی برای جذب چربی است. تجمع چربی احشایی یکی از ویژگی‌های مهم استئاتوهپاتیت مرتبط با اختلال متابولیک (MASH) است. طبق تحقیقات، هم کورکومین و هم آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند وزن بدن موش‌های MASH را کاهش دهند و کورکومین و آنتی‌بیوتیک‌ها اثر هم‌افزایی دارند.

تحقیقات مکانیسم نشان داده است که کورکومین عمدتاً وزن چربی احشایی، به ویژه در بافت‌های اطراف کلیه را کاهش می‌دهد. کورکومین با سرکوب آزادسازی GIP و کاهش شاخص بافت چربی اطراف کلیه‌ها، افزایش وزن را مهار می‌کند. کاهش ناشی از کورکومین در آزادسازی GIP روده، فعال شدن گیرنده‌های GIP را مهار می‌کند و در نتیجه چربی‌زایی و التهاب را در بافت چربی اطراف کلیه کاهش می‌دهد. علاوه بر این، کورکومین می‌تواند با محافظت از اپیتلیوم روده و سد عروقی، هیپوکسی روده کوچک را کاهش دهد و در نتیجه آزادسازی GIP را کاهش دهد. در نتیجه، اثر دارویی کورکومین بر چربی احشایی عمدتاً با مهار هیپوکسی ناشی از اختلال در سد روده، آزادسازی GIP را تضعیف می‌کند.

کورکومین، "متخصص ضدالتهاب"، عمدتاً از ریشه‌ها و ریزوم‌های زردچوبه (Curcuma longa L.) به دست می‌آید. این یک ترکیب پلی‌فنلی با وزن مولکولی کم است و معمولاً به عنوان چاشنی در غذاهای مختلف استفاده می‌شود. در سال ۱۸۱۵، وگل و همکارانش برای اولین بار جداسازی "ماده‌ای به رنگ زرد-نارنجی" را از ریزوم زردچوبه گزارش کردند و آن را کورکومین نامیدند. تا سال ۱۹۱۰، کازیمیرز و دیگر دانشمندان ساختار شیمیایی آن را دی‌فرولیک آسیل‌متان تعیین نکردند. شواهد موجود نشان می‌دهد که کورکومین اثر ضدالتهابی قابل توجهی دارد. این ماده می‌تواند اثر ضدالتهابی خود را با مهار مسیر گیرنده شبه Toll 4 (TLR4) و مسیر سیگنالینگ فاکتور هسته‌ای پایین‌دست kB (NF-kB) و کاهش تولید فاکتورهای پیش‌التهابی مانند اینترلوکین-۱ β (IL-1β) و فاکتور نکروز تومور -α (TNF-α) اعمال کند. در همین حال، خواص ضد التهابی آن به عنوان اساس فعالیت‌های بیولوژیکی مختلف در نظر گرفته می‌شود و تعداد زیادی از مطالعات پیش‌بالینی یا بالینی، اثربخشی آن را در بیماری‌های التهابی بررسی کرده‌اند. در میان آنها، بیماری التهابی روده، آرتروز، پسوریازیس، افسردگی، تصلب شرایین و کووید-۱۹، حوزه‌های تحقیقاتی داغ فعلی هستند.

با توسعه بازار مدرن، رسیدن به دوز مؤثر کورکومین از طریق رژیم غذایی به تنهایی دشوار است و باید به شکل مکمل مصرف شود. بنابراین، در زمینه‌های غذای سالم و مکمل‌های غذایی رشد چشمگیری داشته است.

شرکت Justgood Health همچنین انواع مکمل‌های خوراکی و کپسول‌های کورکومین را تولید کرده است. بسیاری از توزیع‌کنندگان، دوز یا شکل منحصر به فرد برند خود را سفارشی کرده‌اند.

تحقیقات بیشتر در مورد فواید کورکومین نشان داده است که کورکومین نه تنها به مقاومت در برابر چاقی کمک می‌کند، بلکه اثرات متعددی مانند آنتی‌اکسیدانی، محافظت عصبی، تسکین درد استخوان و پشتیبانی از سلامت قلب و عروق نیز دارد. آنتی‌اکسیدان: تحقیقات نشان داده است که کورکومین می‌تواند مستقیماً رادیکال‌های آزاد را از بین ببرد و با فعال کردن مسیرهایی مانند خاموش کردن پروتئین تنظیمی ۳ (SIRT3)، عملکرد میتوکندری را بهبود بخشد و در نتیجه تولید گونه‌های اکسیژن واکنش‌پذیر بیش از حد (ROS) را از منبع کاهش دهد و به طور موثر آسیب اکسیداتیو سلولی را کاهش دهد. محافظت عصبی: شواهد تحقیقاتی موجود نشان می‌دهد که التهاب ارتباط نزدیکی با افسردگی دارد. کورکومین ممکن است علائم افسردگی و اضطراب بیماران مبتلا به افسردگی را بهبود بخشد. کورکومین می‌تواند به مقاومت در برابر آسیب‌های عصبی ناشی از اینترلوکین-۱ بتا (IL-1β) و سایر عوامل کمک کند و رفتارهای شبه افسردگی ناشی از استرس مزمن را کاهش دهد. بنابراین، ممکن است نقش مثبتی در حمایت از سلامت مغز و تنظیم عاطفی داشته باشد. تسکین درد اسکلتی-عضلانی: مطالعات نشان داده‌اند که کورکومین می‌تواند علائم بالینی حیوانات مدل آرتریت را بهبود بخشد و با کاهش التهاب از بافت‌های مفاصل و عضلات محافظت کند. کورکومین می‌تواند درد اسکلتی-عضلانی را تسکین دهد زیرا می‌تواند به طور قابل توجهی از آزاد شدن عوامل پیش‌التهابی مانند فاکتور نکروز تومور -α (TNF-α) و اینترلوکین-1 β (IL-1β) جلوگیری کند، پاسخ‌های التهابی موضعی را کاهش دهد و در نتیجه علائم تورم و درد مفاصل را تسکین دهد. حمایت از سلامت قلب و عروق: از نظر سیستم قلبی عروقی، کورکومین می‌تواند با تنظیم چربی خون، کاهش کلسترول تام سرم، تری گلیسیرید و سطح کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم، ضمن افزایش سطح کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا، عمل کند. علاوه بر این، کورکومین همچنین می‌تواند تکثیر سلول‌های عضله صاف عروقی و پاسخ‌های التهابی را مهار کند، که در جلوگیری از بروز و توسعه بیماری‌های قلبی عروقی مانند تصلب شرایین مفید است.